Ons verhaal... 

In 1998 wanneer mijn toen twaalfjarige zoon, Kristof, me vroeg of hij duifjes mocht hebben had ik helemaal geen besef wat voor een impact deze vraag op mijn leven zou hebben.
Ik heb inderdaad ‘ja op voorwaarde dat…’ geantwoord. Die voorwaarde was dat hij 80% moest behalen op zijn rapport en daar heeft hij prompt voor gezorgd. Hij kwam met een rapport naar huis waarop exact 80% stond. En slechts een paar weken later huisden een tiental duifjes op de zolder boven de garage.

kristof duif

 Kristof met één van  zijn tamme duiven...

Een 6-tal jaar heeft hij het volgehouden. Hij stond heel vroeg op om zijn duifjes te verzorgen vooraleer hij met zijn fiets naar school ‘De Frères’ te Brugge vertrok. Dan werd hij 18 jaar en besliste hij om op kot te gaan in Oostende waar hij wou studeren voor master in de bouwkunde. Ik, die dacht dat de duifjes misschien van het toneel zouden verdwijnen had het helemaal mis. Ondertussen had Johny al zodanig de microbe te pakken dat hij maar al te graag de taak van Kristof overnam en dat er in tegendeel nog een duivenhokje bij kwam in de tuin. Kristof vond dit uiteraard reuzeleuk want nog altijd kon hij in het weekend duiven zien thuiskomen van een of andere vlucht en hadden vader en zoon een gedeelde passie.

Er verstreken weer 2 jaar en onze dochter An-Sofie die tot dan toe weinig of niets met duiven te maken had wou zich inschrijven om mee te doen aan de verkiezing van de gouden vleugelkoningin van de Brugse Barcelonaclub. Ze was toen 18 en wou in het katho te Torhout gaan studeren voor Bachelor secundair onderwijs met als vakken handel-burotica en informatica. Ze vond deelnemen aan zo’n wedstrijd een meegenomen kans om te spreken voor publiek en mensenkennis op te doen. Buiten alle verwachtingen in won ze en werd ze voor 3 jaar ‘gouden vleugelkoningin’. Weerom werd ons gezin meegesleurd in dat duivenwereldje. Achtereenvolgens mocht ze Leon Crowet, mevr. Solange Decuyper en Frans Bungeneers vergezellen bij hun uitreiking van de gouden vleugel. En wij, wij waren er graag bij. 
Na haar behaalde diploma in het Katho is ze nog naar Hogeschool Gent getrokken om er orthopedagogie te gaan studeren en ondertussen werkt ze al enkele jaren in het onderwijs. Eén van haar favoriete hobby’s is momenteel websites ontwerpen en zo is deze website dan ook ontstaan.

Naamloos-1

Vreugde net na de verkiezing...

Kristof werkt ondertussen als werfleider in de bouw en komt in het weekend nog steeds graag naar de thuiskomst van de duiven kijken. Daarnaast heeft hij een tweede passie nl ‘koersen’. Hij koerst in verschillende nevenbonden en werd in 2014 en 2015 tweemaal Belgisch kampioen bij de LWU. 

Voor mezelf zegt het duivenspelen op zich niet zo veel. Wel heb ik mijn drijfveer gevonden in 1 bijgebleven tafereel. Toen Kristof 12 jaar was had hij duifjes meegegeven om de ronde te spelen in september. Vanuit mijn keukenraam kon ik onze tuin inkijken en raakte het mij om een kleine jongen te zien staan met een duifje in zijn handen met rondom hem Jerome Deketelaere, Julien Lestienne, Maurice Denolf en opa Georges Carrette. Ik vond dit zo mooi dat ondanks het leeftijdsverschil ze samen een gespreksonderwerp hadden en even gepassioneerd waren over hetzelfde, nl: de duiven. Dit ene tafereeltje is me in de loop der jaren bijgebleven en daarom is mijn drijfveer het sociale contact, nieuwe mensen leren kennen, ongeacht hun afkomst, beroep,…. Maar met dezelfde passie… dit vind ik schitterend. Daarom vind ik het fijn dat Johny en Kristof nog altijd met duiven bezig zijn. Ik hoop dan ook dat ze dit nog lang willen doen. Ondertussen hou ik me bezig om in onze nog aan te leggen tuin, een hoekje te creëren met als thema ‘duiven’. Een plaatsje waar duivenmelkers zich kunnen thuisvoelen, gezelligheid voelen. Hoe dit gerealiseerd wordt zal ik in dit deel van ‘onze’ website graag vertellen. 

Brigitte
(01-01-2015)